( یادیزه )خاطره: شیرین اغا جهانګیر هوا ډېره بده طوفاني شوې وهه. وړه نجلۍ او هلک له یخنۍ نه ګونج شوي ول. د دواړو زړې او اوږدې جامې په تن وې. د دروازې شاته ولاړ ول او له یخنې نه لړزېدل. دروازه مې خلاصه کړه او له دروازې نه مې سر رابهر کړ. هلک رانږدې شو او له ما نه يې پوښتنه وکړه: - وبخښې ترورې! تاسو کره زاړه کاغذونه شته؟
اخ! د خداى کور ورانوي توبه په کار ده د چلونو او دوکو ياري شوه ا یمان په چا کې پاتې نه شو د پيسو ياري شوه توبه خدايه توبه، ريښتيا هم چې اخره زمانه شوه، داسې څه به واورې ، داسې څه به وګورې چې ورته به هک حيران او ګوته په غاښ شې چې دا څه روان دي ، په افغانستان کې خو چټي دا بد حال نه دى روان ، داسې څه به واورې او وګورې چې له ځان سره به ووايې چې له افغانانو سره خو اوس هم خداى پاک ښه کوي ،
احسان سرطان دي : عزيز احمد تسل د اونۍ منځ وو د زړه غوښتنه مې دا وه چې د ملګرو سره په چټ کې خبر ې وکړم کله چې آ ن لين شوم درې پر له پسې سلامونه او يوه ملګري مې د تير په شا ن ډيره بې با که خبر ليکلې وه. خو ما يې وار له بل ملګري نه واخست د ځوا نۍ شوخې خبرې مې پر له پسې ور وليږلې پس له ۵۹ ثانيو نه ډير نا هيلي ځوا ب را وليږل شو. ((نا ځوانه زه مريض يم ته داسې خبرې ليکې ))
